Znowu cytaty

Dziś rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Ta rocznica kojarzy mi się z postacią małego chłopca bez nogi z podwiniętą nogawką w okolicy kolana, który stoi na piaszczystej, wiejskiej drodze na wprost budynku szkoły, w której mieszkałam z rodziną. Chłopiec był oparty na drewnianej kuli. Nie wiem, ile miał lat, ale był trochę starszy ode mnie. Ja miałam wtedy 4 lata. On wyglądał na 10 - 12 lat. Już wtedy zadawałam sobie pytanie, jak on dotarł do naszej wsi z Warszawy. To była odległość kilkudziesięciu kilometrów.

 

Krzysztof Kamil Baczyński "Elegia o... [chłopcu polskim]"


Oddzielili cię, syneczku, od snów, co jak motyl drżą,
haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze.

Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć,
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.

I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?

20 III 1944 r.

---

Postać tego

Postać chłopca z kikutem nogi, sielankowy obraz potężnej gruszy rosnącej koło domu, ryk niemieckich samolotów zrzucających bomby na wieś, w której mieszkałam z rodziną i dwaj niemieccy oficerowie, którzy tuż po wybuchu wojny odwiedzili mojego ojca - kierownika szkoły podstawowej we wsi, w której mieszkaliśmy - to pierwsze obrazki z tych bardzo niebezpiecznych i trudnych czasów. Uczestniczyłam w tych odwiedzinach siedząc w pokoju na podłodze. Widziałam jak ojciec usiłuje się porozumieć z Niemcami szukając w słowniku potrzebnych wyrazów. Po tej wizycie mama powiedziała mi, że gdyby ktokolwiek pytał o to, gdzie jest ojciec, to mam powiedzieć, że nie wiem.

To były bardzo trudne i niebezpieczne czasy. Trochę pisałam o tych czasach wcześniej.

8888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

Dzień płynie za dniem, a koronawirus nas nie opuszcza. Tak nas pokochał, że ani myśli wynieść się gdzie indziej. Nowych zachorowań przybywa, a nie ubywa. Tak podają media. A ja zaczynam przyzwyczajać się do siedzenia w domu i na działce. Tu nic się nie zmienia. Pomidory dostały choroby wirusowej i wyglądają nieciekawie. Dobrze, że ogórki owocują. Każdego dnia przynoszę do domu kilkanaście sztuk i kiszę je w litrowych słoikach.

W domu przydałoby się sprzątanie, ale ja po ostatnim upadku nie mogę się jeszcze pozbierać. Dopiero teraz zaczęła mnie boleć potłuczona klatka piersiowa. Strach wziąć kogoś do pomocy w sprzątaniu, bo koronawirus i lepiej nie ryzykować. Toteż ogarniam mieszkanie tylko tyle, aby się o coś nie potknąć i nie wywrócić i staram się nie widzieć całego bałaganu. Przyjdzie lepszy czas, to bałagan zostanie sprzątnięty. Na szczęście nie jestem perfekcjonistką i już dawno przyjęłam zasadę, że porządek w mieszkaniu i na działce jest ważny, ale nie kosztem zdrowia człowieka.

Pozdrawiam Was bardzo bardzo serdecznie. Marysia.