Ranek 26 I 2021 r.

Po dzisiejszej nocy wstałam tak spocona, jakbym wyszła prosto spod prysznica. To już druga taka noc. Zastanawiam się, czy gdzieś nie podłapałam koronawirusa. Staram się możliwie jak najmniej schodzić na dół do kuchni, żeby w razie czego nie zarazić mojego męża. Spirytus z rozpylaczem stoi na biurku i co chwila dezynfekuję ręce. A samo przypuszczenie, że mogę być zarażona powoduje, że czuję się niezbyt zdrowa. No cóż.  Widzę wyraźnie, że trzeba zająć się jakąś konkretną robotą, bo kot z całą kocią rodziną rozgościł się u mnie na dobre. 

Kolejna moja koleżanka przeniosła się do innego, lepszego świata. Takie wiadomości skłaniają do myślenia o tym, co było, co jest i co będzie. Zrobiło mi się smutno.

W naszej miejscowości sprawa szczepień przeciwko koronawirusowi idzie sprawnie. Oboje z mężem jesteśmy zapisani na początku lutego na szczepienie, które odbędzie się w naszej przychodni.  Wiem, że w Warszawie były wielkie problemy z zapisami. Starzy ludzie stali wiele godzin w kolejkach i bez zapisania się wracali do domu.

W internecie znalazłam wiersz Wojciecha Młynarskiego Wina Tuska i go wstawiam

WOJCIECH MŁYNARSKI

WINA TUSKA

Pociąg spóźnił się do Buska – wina Tuska.
Podupada kurort Ustka – wina Tuska.
Groch się jakoś marnie łuska – wina Tuska.
W Totku Ci nie wyszła szóstka – wina Tuska.
Zaszkodziła Ci kapustka – wina Tuska.
Cioci Zosi siadła trzustka – wina Tuska.
W szczerym polu uschła brzózka – wina Tuska.
W gardle Ci uwięzła kluska – wina Tuska.
Dyszel złamał się u wózka – wina Tuska.
Waza stłukła się etruska – wina Tuska.
Zimny deszczyk w oczy pluska – wina Tuska.
Gorzkie łzy ociera chustka – wina Tuska.
Połamała nóżki kózka – wina Tuska.
Księdzu z głowy spadła piuska – wina Tuska.
Polska to kolonia ruska – wina Tuska.
Na stadionach rąbanina – Tuska wina.

Spytasz mnie publiko moja, a cóż to za paranoja?
To katechizm jest prześliczny sporej partii politycznej.
A dlaczego Panie święty ten mój wierszyk nie ma puenty?
W miejsce puenty mgła i pustka – wina Tuska.